Grafik okumanın temel kavramları: Trend tanımı, destek-direnç seviyeleri ve en çok kullanılan göstergelerin mantığı.
Teknik analiz, fiyat ve hacim verilerini kullanarak gelecekteki fiyat hareketlerine dair olasılık değerlendirmesi yapmaya çalışan bir disiplindir. Temel varsayımı, tüm mevcut bilginin fiyata yansıdığı ve fiyatın eğilimler (trendler) içinde hareket ettiği yönündedir. Teknik analiz kesin bir tahmin aracı değil, bir olasılık ve risk yönetimi çerçevesidir.
Trend üç türdedir: Yukarı trend (daha yüksek dip ve daha yüksek tepeler), aşağı trend (daha düşük tepe ve daha düşük dipler) ve yatay (trendsiz) hareket. Trendin hangi zaman diliminde tanımlandığı önemlidir; günlük grafikte yukarı yönlü bir hisse, haftalıkta hâlâ aşağı trendde olabilir. BIST 100 endeksinde de aynı ilke geçerlidir.
Destek, fiyatın aşağı yönlü hareketinde alıcıların devreye girdiği ve düşüşün yavaşladığı seviyedir. Direnç ise yükselişin durduğu, satıcıların yoğunlaştığı fiyat bölgesidir. Bir direnç kırıldığında çoğunlukla yeni destek görevi görür ('rol değişimi' ilkesi). Bu seviyeler yatay çizgiler, trend çizgileri veya hareketli ortalamalar aracılığıyla belirlenebilir.
En yaygın göstergelerden RSI (Göreceli Güç Endeksi), 0–100 aralığında momentum ölçer; 70 üstü aşırı alım, 30 altı aşırı satım bölgesi olarak kabul edilir. MACD, iki hareketli ortalamanın farkını ve sinyalini gösterir; sinyal çizgisi kesişimleri alım-satım ipucu olarak yorumlanır. Hareketli ortalamalar (50 ve 200 günlük en popüleri) trendin yönünü göstermekte kullanılır.
Teknik analizin sınırları vardır: Yüksek volatilitede yanlış sinyal üretebilir, haber akışından etkilenir ve 'kendini gerçekleştiren kehanet' niteliği taşır. Gerçekçi bir yaklaşım, teknik analizi mutlaka stop-loss gibi risk kontrolleri ile birlikte kullanmak ve temel analizle birlikte ele almaktır.
Not: Bu içerik eğitim amaçlıdır, yatırım tavsiyesi niteliğinde değildir.